Ervaringsverhalen

Manon schrijft - 'Wie ben ik?'
De vraag 'wie ben ik?' is geen makkelijke. En ik denk dat dat voor heel veel mensen met al dan niet een psychisch probleem speelt.
Manon schrijft - 'Trots op mezelf'
Het is zaterdagochtend. En ik zit alweer te schrijven aan m'n tweede blog voor deze website. De tijd is snel gegaan!
Manon schrijft - Feest der Herkenning
Een vrolijke avond over depressie. Dat klinkt vast raar, maar is echt waar. Door de ECT (elektroconvulsietherapie) die ik volg, was ik van de week verrast dat ik dit weekend naar de schouwburg in Dieren zou gaan.
Manon schrijft - Wat als het écht op is
In de laatste week van januari werd (voor haar) eindelijk de wens tot euthanasie uitgevoerd. Aurelia, 29 jaar en moegestreden.
Manon schrijft -Lachen om ellende op Depressiegala
Een avond om het taboe van de ziekte depressie wat af te halen. Dat klinkt 'makkelijk', en tegenwoordig mógen we het ook een ziekte noemen, maar ik denk dat we inmiddels allemaal wel weten dat hier nog stééds één van de grootste taboes op ligt.
Manon schrijft - Zonder verdoving
Daar zit ik dan. In de foyer in Theater Hanzehof. Ik krijg koffie en wacht tot de zaal opengaat. Pas een dag geleden heb ik deze voorstelling geboekt.
Manon schrijft - Dát is pas erg zeg!
Enige weken geleden sprak ik met een van mijn beste vriendinnen af in Zutphen. Ze kwam helemaal vanuit het Wilde Westen naar het Wijze Oosten.
Manon schrijft - 'Wat een feest'
Feestdagen. Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: noem het gerust Rampdagen. Ik snap het heus wel, ik snap 'het volk', maar hoe is het om feestdagen te 'ondergaan' als je zo slecht in je vel zit?
Manon schrijft - Luister naar jezelf
'Luisteren naar jezelf', 'Luister naar je hart', dat soort uitspraken: ze klinken zo cliché, maar toch zijn ze heel erg waar. De afgelopen tijd was, of eigenlijk is, heel zwaar.
Manon schrijft - De kracht van theater
Ik weet niet meer precies wanneer ik voor het eerst meegenomen ben naar het theater of wat mijn eerste 'echte' voorstelling was. Wel dat ik vrij jong was.
Niels - helpdeskmedewerker ICT
“Het is fijn om gebruik te maken van mijn kennis en werkervaring en om op een zinvolle manier de dag in te vullen”.
Raymond - slimme monteur
“Werk is ontzettend belangrijk voor mij. Ik heb plezier in mijn werk en ga met een voldaan gevoel naar huis.”
Miriam - schoonmaakmedewerkster
"Het geeft me voldoening dat werk nu eindelijk goed gaat. Dat ik zelf een deel van mijn inkomen verdien. Ook de sociale contacten die ik door werken krijg, ervaar ik als prettig."
Annet - voedingsassistent
“Ik ben een stuk zelfverzekerder en blij dat ik weer mee kan draaien in de maatschappij. Werken is voor mij het juiste medicijn geweest om er weer bovenop te komen”.
Peter - medewerker marketing en communicatie
Peter: ‘In mijn werk houd ik bezig met interne en externe communicatie. Ik ben met name verantwoordelijk voor het onderhouden van de websites’.
Sabrina - medewerker car cleaning bedrijf
Je mag mij gerust een auto-fanaat noemen. En dan helemaal als het om Opels gaat. De Kadett, de Astra, de Vectra…noem maar op. Ja Opel is helemaal mijn merk’, zegt een enthousiaste Sabrina.
Daniël - front en back office medewerker
Het is best spannend om de stap te zetten op de arbeidsmarkt na geruime periode van werken aan jezelf. Daniël vertelt er over.
Herstelverhaal Johan
Ik ben Johan, 41 jaar, woon samen met mijn vriend in een oud dijkhuisje. We hebben een hond, kat, en een weiland vol vee. Erg leuk. Ik houd van toneel, lezen, schrijven en wandelen. Van nature ben ik opgewekt, enthousiast, hulpvaardig, nieuwsgierig en wilskrachtig.
Herstelverhaal Shanien
Mijn naam is Shanien, ik ben 36 jaar en woon samen met mijn zoontje Fabian van vier jaar. Ik krijg een bijstandsuitkering en heb vrijstelling voor werk en sollicitatieplicht, omdat ik alleenstaande ouder ben van een kind onder de vijf jaar. Nu mijn zoon na de zomer naar de basisschool gaat, wil ik heel graag weer aan de slag.
Herstelverhaal Olaf
Ik ben Olaf, 48 jaar en trotse vader van een inmiddels 16-jarige dochter. Ik woon in Doetinchem, heb een vriendin en werk als vrijwilliger bij de Stadskamer. Ik hou van series kijken, spelletjes doen, muziekjes luisteren en wil weer meer met hout gaan werken.
Herstelverhaal Muzikaal
Voor dit interview laten we de naam achterwege. Dit geeft de dame in kwestie geen fijn gevoel omdat ze juist naar buiten wil treden en wil laten zien wie ze is. Maar ze is moeder en wil niet dat haar persoonlijke verhaal op deze manier bij haar kinderen terechtkomt. Dus om die reden anoniem in de schijnwerpers.
Herstelverhaal Hendrika
Ik ben Hendrika, 45 jaar en woon met drie kinderen in Apeldoorn. Ik ben van nature open en ben sociaal. Ik ben zeer creatief, vaak kan ik wat ik zie ook zelf maken.
Herstelverhaal Manon
Ik ben Manon, 31 jaar en journalist en tekstschrijver. Ik woon tijdelijk op De Meent in Warnsveld, maar woon in Doetinchem. De Meent is een kliniek voor voortgezette klinische behandeling. Ik woon daar met mijn kat Kato, mijn herstelkat. Ze is mijn troost- en hulpkat.
Herstelverhaal Janet
Ik ben Janet Klaverdijk, 47 jaar en ik woon in Apeldoorn samen met mijn vriend. Ik ben een creatief denker. Ik hou van schilderen en knutselen. Ik ben voorzitter van de AA (anonieme alcoholisten), ik volg de opleiding LEON, Leergang Ervaringsdeskundigheid Oost Nederland.
Herstelverhaal J.A
Vandaag hebben we een bijzonder interview: we spreken met J.A. die 22 jaar geleden opgenomen is geweest bij GGNet voor een periode van 9 maanden. Hij is voor het interview vandaag voor het eerst terug op die plek.
Herstelverhaal Jaap
Onbegrijpelijk dat de sportieve jongeman die nu tegenover mij zit, twee jaar geleden door Doetinchem trok en een spoor van vernielingen heeft aangericht.
Herstelverhaal Anneke
Nog maar net terug uit Frankrijk van de beklimming van de Mont Ventoux spreken we de goedlachse Anneke in Warnsveld. Onbegrijpelijk dat de sprankelende vrouw die nu tegenover mij zit, 4 jaar geleden meer dan 100 kilo woog, rookte en alcohol dronk.
Familie-interview: Pas na je 20e een diagnose
Dit keer een bijzonder verhaal, van ouders met vier kinderen waarvan drie met een diagnose, dat is zwaar. Er is wat erfelijkheid aan te wijzen, maar ook de samenleving legt druk op mensen aldus deze ouders.
Familie-interview: Ouders Jim
Wij zijn de ouders van Jim en Roos. Jim is 32 jaar en Roos is 29. Wij zijn 33 jaar getrouwd en wonen in Deventer. Willem heeft een baan in de milieusector en ik ben zzp-er in de sociale sector.