Interview met Allard

Allard is iemand die jarenlang een verkeerde diagnose had. 

Gepubliceerd: 25 januari 2018

 

Er ligt een nieuwe diagnose voor hem en er ontstaat nu ruimte om daadwerkelijk te kunnen herstellen. Hij is de eerste stappen aan het zetten. Zijn verhaal vertellen en onder andere ook dit interview, zijn voor Allard belangrijke stappen in dit proces.

Herdiagnostiek

Door nieuwe inzichten weten we dat er meerdere patiënten zijn die verkeerd gediagnosticeerd werden. GGNet zet er op in dat per jaar 1000 patiënten opnieuw gezien en beoordeeld worden. Dit is mogelijk door nieuwe inzichten en tools.

Allard

Mijn naam is Allard, ik ben 47 jaar en woon in Apeldoorn. Ik werk bij Groenrijk en verkoop vaste planten. Ik woon alleen en mijn hobby is kamerplanten kweken. Dat laatste was destijds mijn enige geluksfactor. Door die hobby vond ik dan ook uiteindelijk een betaalde baan bij Groenrijk. Ik hou van biljarten, zon en skivakanties.

Ik heb een verleden van seksueel misbruik, dat is heel traumatisch geweest. Ik was 16 jaar oud toen ik misbruikt ben door een 23 jaar oudere man. Ik heb dat nare gevoel van mijn 17e tot mijn 25e gedempt met alcohol. Dat ging een tijd goed maar uiteindelijk heb ik mijzelf aangemeld voor behandeling omdat ik ernstige angstaanvallen had.

Ik ben 5 maanden opgenomen geweest op de Wellen (heet nu: GGNet Apeldoorn - locatie Deventerstraat). Dan hebben we het over 20 jaar geleden. Ik kreeg destijds de diagnose schizofrenie. Die diagnose kreeg ik samen met pillen. Ik wist niet beter dan dat ik niet kon stoppen met de pillen, want dan zouden mijn klachten terugkomen.

 

'Ik ging bijna de deur niet uit. De medicatie dempt alles en ik voelde me ziek. Er zat geen leven in mij en er kwam nooit iemand bij mij thuis. Ik leefde volledig geïsoleerd'

 

Pas in 2015 heb ik zelf de stap gezet om terug te gaan naar de ggz. Ik was enorm blij met de behandelaar die echt naar me luisterde. Ze toonde begrip, warmte en empathie. Door haar ben ik de medicatie die ik al 20 jaar trouw innam, gaan afbouwen.

Wat ik zelf ervaren heb is, dat herstel iets is waar je voor kunt kiezen. Maar als je onder de medicatie zit en bang bent om daarmee te stoppen, is het niet te doen om zelf die stap te zetten. Niemand heeft in die tijd ook naar me omgekeken. Niet de huisarts of de apotheker die keer op keer de medicatie verstrekte.

Wat ik ook ervaren heb is, dat mijn snelle herstel en de verbinding die ik echt kwijt was met mijzelf, me erg somber maakte. Het ging daardoor zelfs even zo slecht dat dit leidde tot een suïcidepoging vorig jaar zomer.

 

‘Ik zou het nu nooit meer zo ver laten komen, zo therapietrouw zijn en de woorden van één psychiater zo letterlijk nemen’

 

Wat is jouw persoonlijke herstelervaring?

Ik ben naar zee gegaan en heb als ritueel de diagnose schizofrenie van mij afgeschud. Het moest echt uit mijn hoofd. Ook heb ik daar bij de zee mijn ernstige dwangneurose van me afgeschud, die ik in die jaren ontwikkeld had omdat ik de veiligheid thuis zocht. Ik heb vanuit het dieptepunt gewerkt aan mijn eigen herstel. Na al die tijd bleek ik PTTS (Posttraumatische stressstoornis) te hebben. Als ik daar alles over hoor en lees voel ik dat dit bij mij klopt. Ik sta op een wachtlijst voor EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing – een therapie voor traumabehandeling) en spreek nu eens per drie weken een psychiater.

Hoe heb je vanuit dat dieptepunt aan je herstel gewerkt?

De herstelkracht ná de diagnosewijziging was immens, dat was het moment waarop ik voor mezelf ben gaan kiezen. Lange tijd was ik niet in staat om na te denken over herstel. Ik zorgde voor mijzelf zonder hulp van anderen. Dit betekende 20 jaar lang iedere dag een magnetronmaaltijd van de slager. De grote stap richting herstel was voor mij dat ik zelf terug ben gegaan naar de ggz.

Wat is voor jou het meest steunend geweest?

Mijn netwerk was broos en zodoende is er bij mij tien jaar lang niemand over de vloer geweest.

Wat hielp - en dat geef ik hier als tip mee: Probeer als het lukt erover te praten met de juiste personen. Iemand aan wie je het durft te vertellen. Daar waar pijn ontstaan is, kun je het oplossen. Ga voor openheid.

Hoe kijk jij in de toekomst?

Ik zet vooral mijn energie in op mijn werk. Dat is de basis in mijn leven. Ik wil leuke dingen doen en veel mensen zien en spreken. Ik zorg voor een goede dagstructuur en ik zoek niet te veel prikkels op. Ik heb de afgelopen twee jaar twintig verloren jaren ingehaald.

 

‘Ik heb helaas een stemmetje in mijzelf genegeerd. Een stemmetje dat voelde dat de diagnose schizofrenie niet bij mij klopte’

 

Ik heb heel veel geschreven over mijn trauma. Ik heb er zolang niet over gepraat. Op www.psychosenet.nl kun je mijn verhaal lezen.

januari 2018