Daling 75 procent dwang & drang HIC Doetinchem!

Het team van de High Intensive Care (HIC) in Doetinchem heeft dit jaar een grote prestatie geleverd! Ze zijn in een jaar tijd van 10.000 uren dwang & drang teruggegaan naar 2.400 geregistreerde uren. Dus welke stappen leidden tot dit grote succes? Een vraaggesprek met Lidya Mesic, manager.

Gepubliceerd: 27 november 2018

Hoe is het jullie gelukt een daling van 75 procent in dwang & drang uren te realiseren?

“Toen we in oktober 2017 zagen dat er al 10.000 uren op de teller stonden, hebben we tegen elkaar gezegd dat het plafond nu echt wel bereikt is. In januari lag er een plan van aanpak van de ATAS-trainers (interne specialisten die medewerkers trainen over omgaan met agressie, red.). Daarin spraken we de ambitie uit dat we bestaand patroon willen doorbreken. Om kracht te zetten bij de wens het anders te doen hebben we hoge ambities geformuleerd zoals geen eenzame opsluiting meer.”

Man en vrouw met bloemen op bankje

Na het uitspreken van deze ambitie, wat hebben jullie daarna opgepakt?

“In het eerste kwartaal zijn we al helemaal gestopt met het eenzaam opsluiten van patiënten, daar waar het enigszins mogelijk was. We zetten bij complexe situaties 1 op 1 begeleiding in. Ook een vrijheidbeperkende maatregel maar met minder impact. Het is natuurlijk best gek dat meest zieke patiënten het minst begeleiding kregen. Daar waren wij klaar mee. Bedrijfsmatig hebben onze keuzes geleid tot hoge personele kosten. Waar kies je voor? Een lastige dilemma kan ik je vertellen. Als je ambities van GGNet over Dwang & Drang wilt naleven, maak je kosten. Ook zijn de ATAS-trainers en psychiater Jochanan Huijser gaan praten met het verpleegkundig team over dit thema. Angst bij hulpverleners speelt namelijk een grote rol bij het overgaan tot eenzame opsluiting. Het is belangrijk deze angst zichtbaar en bespreekbaar te maken in het team en er grip op te krijgen. De insteek is dan ook om veiligheid binnen je werkcultuur te creëren waarbij het bespreekbaar is en met name in concreet gedrag: Wat heb je nodig om anders te handelen? Omdenken én de positieve benadering dus."

Twee mannen in wachtkamer

Praten en 1 op 1 begeleiding hielpen?

“Jazeker, omdat we daarmee kleine successen gingen boeken zodat het zelfvertrouwen in het team kon groeien. De stijging van de personele kosten kon natuurlijk niet oneindig doorgaan. Daarom lag de focus in de volgende fase op een kritischere en creatieve inzet van intensieve begeleiding. Zoals Jochanan het zo mooi zei “we creëren met 1 op 1 begeleiding een mobiele separeer, hoe kunnen we dat nou anders vormgeven?”

Oma en kleindochter in gesprek

Waar ben je trots op nu je terugkijkt op afgelopen jaar?

“Op het ambitieuze team dat er staat. Dat ondanks alle ingewikkeldheden die passen bij een high intensive care, we in staat zijn om 75 procent minder dwang en drang uren te maken. Het welzijn van patiënten is daarmee aanzienlijk verbeterd net als hun kans op herstel.”

drie vrouwen in gesprek op bankje

Tot slot, waar ligt jullie volgende uitdaging?

“Het echt doorvoeren van separeervrije zorg. Dat de inrichting van het RGC waarin we nu werken meer gaat passen bij wat patiënten nodig hebben. Dus meer vrije ruimte om in te bewegen bijvoorbeeld. En op het vasthouden van onze ambitie en de lage uren.”

Twee vrouwen in supermarkt