#OpenUp door Jarde Tannemaat

In de week van 9 t/m 13 maart voerden Mind en Human, in samenwerking met 3FM, voor het vierde jaar de campagne #openup. Het doel is om zo gezamenlijk de schaamte die er soms is om open te zijn over psychische klachten en de taboe doorbreken. Open zijn over je psychische klachten kan immers op meerdere manieren waardevol zijn.

Dit is het verhaal van Jarde Tannemaat, agogisch medewerker op De Meent, die 13 maart start met de In Company Training ‘Zorgprofessional met Ervaring’.

Gepubliceerd: 18 maart 2020

 

In 2009 heeft mijn zus een psychose gehad. Plotseling vertrok ze naar Spanje en is ruim een week onvindbaar geweest. Met behulp van haar eigen zoon, die toen 12 jaar oud was en erg handig met ICT, hebben we haar teruggevonden. Samen met mijn moeder heb ik haar daar opgehaald uit een ziekenhuis, een soort van RGC. Eenmaal terug in Nederland is haar behandeling bij GGNet begonnen.

Op dat moment was ik zelf nog niet werkzaam in de ggz. Deze ervaring met de psychiatrie is misschien wel de aanleiding geweest om er mijn beroep van te maken. De gedachte die ik namelijk had was ‘Als dit de psychiatrie is, dan mag er nog wel heel wat veranderen!’. Als naaste heb ik bijvoorbeeld ook echt mijn best moeten doen om goed op de hoogte te worden gehouden. Dit was verre van een vanzelfsprekendheid. Inmiddels kan ik gelukkig zeggen, en daar heb ik ook zelf een aandeel in kunnen leveren, dat dit een stuk verbeterd is. De naasten worden meer betrokken en ook de invloed van de familie wordt veel meer herkend en erkend.



Nabijheid


Met mijn zus gaat het momenteel best goed. Ze woont nu ‘beschermd’ en daar heeft ze baat bij. Uit onderzoeken is gebleken dat ze zwakbegaafd is en behoorlijke psychosegevoelig. De nabijheid van zorgprofessionals zorgt ervoor dat ze minder snel uit de bocht vliegt met alcohol en softdrugs. Haar persoonlijk begeleider pakt daarnaast zaken als financiën goed op met haar. Ondertussen heeft ze, net zoals de meeste mensen, de wens om zelfstandig te wonen. Dit juich ik ook toe. Tegelijkertijd heb ik dan in mijn achterhoofd dat kans op herhaling aanwezig is en dat verslechtering van haar toestandsbeeld op de loer ligt. Zo is het namelijk vaker gegaan helaas. Dit ondanks steun en goede bedoelingen van betrokkenen, zoals van de bewuste zoon die inmiddels al wat jaartjes ouder is.



Begeleiding & ondersteuning voor naasten 


Uit eigen ervaring weet ik hoe belastend het voor een naaste kan zijn wanneer betreffende persoon last heeft van een psychiatrische kwetsbaarheid. Daarmee bedoel ik niet alleen mijzelf als broer. Ik heb het ook gezien bij de kinderen van mijn zus, onze moeder en alle andere betrokkenen. Gelukkig heb ik al mooie verbeteringen gezien in de begeleiding en ondersteuning van naasten, want dat verdienen ze en is ook hard nodig. Ik ben blij dat er nog een verdere ontwikkeling komt binnen GGNet en dat het met het benoemen van opgeleide Zorgprofessionals met Ervaring (ZME) nog meer ingekaderd wordt. Op de Meent hebben we sinds dit jaar ook Conny Kalker mogen verwelkomen als opgeleide Familie-ervaringsdeskundige (FED). Ook dit is een waardevolle ontwikkeling.



Einde aan het stigma 


De kracht van de ZME en FED is dat ze spreken vanuit eigen ervaring. Ze durven te delen over wat hen is overkomen en dit is van grote waarde in het herstelproces. Ik zou dan tot besluit ook de boodschap willen meegeven dat we nu eindelijk eens af moeten van het stigma. Iedereen kan mentale klachten krijgen en daarvoor hoef je je niet te schamen. Ik vind dat echt onzin en kan me er boos over maken. Stigma belemmert de mensen namelijk echt in het herstel. Ik merk dit helaas ook nog met regelmaat bij mijn zus. Zij merkt dat ze niet voor ‘vol’ wordt aangezien door velen en dat raakt me. Ieder mens telt! Zeker ook mensen die nu eenmaal de pech hebben last te hebben van iets waar ze zelf ook niet voor hebben gekozen …