#OpenUp door Saskia Clahsen-Polman

In de week van 9 t/m 13 maart voerden Mind en Human, in samenwerking met 3FM, voor het vierde jaar de campagne #openup. Het doel is om zo gezamenlijk de schaamte die er soms is om open te zijn over psychische klachten en de taboe doorbreken. Open zijn over je psychische klachten kan immers op meerdere manieren waardevol zijn.

Dit is het verhaal van Saskia Clahsen-Polman, manager Dagbesteding bij GGNet.

Gepubliceerd: 23 maart 2020

Ik heb een leuke jeugd gehad in een warm gezin. Met zusjes om mee te spelen en veel vriendjes en vriendinnetjes. Een lieve creatieve moeder die de gekste dingen voor ons kon bedenken en een handige vader die het altijd voor elkaar kreeg om het voor ons te maken. Dankzij deze combi hadden we een barbiehuis als wandkast op zolder, een prachtig speeltoestel in de tuin en hoogslapers met geheime ruimtes. Allemaal ontworpen door mijn moeder en gemaakt door mijn vader.

Nachtmerrie
En dan ineens verandert ons leven. Bizarre gebeurtenissen volgen elkaar op en we lijken in een hele slechte nachtmerrie terecht te zijn gekomen. Ik zie mijn vader binnen een week breken en ineens veranderen al onze rollen in het gezin. Van de handige vader tot een zielig hoopje mens. Het ene moment nog actief met ons erop uit trekkend en het ander moment werd hij een last. Althans door de ogen van hulpverleners, familie, vrienden, buren en stadsgenoten. Nooit meer is er een beroep op hem gedaan om zijn vakmanschap in te zetten en rollen op te pakken; niet meer de rol als vader of als man, niet als installatiemonteur en niet als EHBO-er. Zelfs een echte opa zijn lukte niet meer. Medicatie maakte zijn hoofd duf en handen trillend.

Eigen identiteit 
Er was heel veel gebeurd. Elk lid van ons gezin moest eerst overleven en daarna herstellen van alle gebeurtenissen. In dit proces was het nauwelijks te doen om ook voor hem te zorgen. Voor mij persoonlijk was mijn jeugd op mijn vijftiende voorbij. Vanaf dat moment werd ik een ouder die hielp het gezin overeind te houden. Ik bleef studeren, omdat ik dat nodig had om mijn eigen identiteit te kunnen ontdekken. Ondertussen vertelde ik nergens mijn achternaam. Ik wilde namelijk niet gezien worden als ‘het kind van’, maar als mezelf en mijn eigen kunnen. Ik wil ook alles zelf kunnen én overal van weten.

Trots op litteken
Ik heb me altijd boos gemaakt over het denken voor ons in plaats van met ons als gezin. Pas sinds een paar jaar besef ik dat mijn sterke afkeer tegen onrecht, en mijn onuitputbare energie om de zorg te veranderen, het gevolg is van het afschuwelijke waar wij als gezin doorheen moesten. Er kwam later nog meer besef; de dag dat ik pas echt kon stellen dat het mijn herstel was. Het was de dag dat ik me realiseerde dat ik mijn werk in de psychiatrie als een missie zie. Het was ook de dag waarop ik besefte dat mijn enorme voelsprieten voor sfeer en opkomende psychoses mijn kracht zijn dankzij mijn jaren als tiener en jongvolwassene.

Inmiddels had ik al wel een fijn leven opgebouwd. Een eigen gezin en nog steeds een hechte band met mijn zusjes en moeder. Pas door die ene dag was nu mijn weggemoffelde litteken ineens iets waar ik met trots naar kon kijken.

Begrijpen & versterken
Hierdoor kon ik ook mijn eerste OpenUp doen. Dit was twee jaar geleden op de ‘WijZijnGGNet’-dagen. Na jaren er niet over te praten, was het raar om het wel te gaan doen. Niet omdat ik het voor mezelf moeilijk vond, maar omdat ik niet goed wist wat het voor een waarde had voor een ander. De golf aan positieve reacties die het veroorzaakte daarna maakte voor mij duidelijk dat het openstellen en delen zeker helpend is om elkaar te begrijpen en te versterken.

Voor mijn vader die plotseling overleed kan ik het verschil niet meer maken, maar samen met mijn collega's bij GGNet kunnen we het verschil maken voor zoveel anderen …