Pien

Over Pien

Pien groeide op in Oldenzaal en is inmiddels eerstejaars studente Psychologie aan de Universiteit Twente. Op papier lijkt haar leven nu op de rails, maar achter dat succesverhaal schuilt een lange en moeizame strijd. Van haar veertiende tot en met haar achttiende levensjaar worstelde ze met een eetstoornis die haar leven volledig overnam. Wat begon als een manier om controle te houden en gevoelens te onderdrukken, groeide uit tot een stille gevangenis van angst, dwang en isolatie. 

In het begin had ze nauwelijks door wat er aan de hand was. Pas toen haar ouders zich zorgen begonnen te maken over haar snel afnemende gewicht, kwam het onderwerp op tafel. Toch duurde het nog jaren voordat ze zelf erkende dat ze ziek was. In de hulpverlening werd ze niet altijd serieus genomen: haar BMI was ‘nog net niet laag genoeg’. “Het zit in je hoofd, niet in je lichaam,” zegt ze nu. Die twijfel vanuit de buitenwereld maakte de situatie alleen maar schrijnender. “Ik wilde bewijzen dat ik het écht had. En dus ging ik verder.” 

De ommekeer kwam toen ze bij Amarum in Zutphen terechtkwam. Daar volgde ze een intensieve meergezinsdagbehandeling (MGDB), waarbij haar ouders tijdelijk volledige regie over haar eten en beweging kregen. “Het gaf me ergens ook rust. Ik hoefde niet meer te kiezen, alleen maar te eten.” Het was een moeizaam proces van loslaten, vertrouwen en langzaam opbouwen. Maar het werkte. Rond haar achttiende begon ze de eerste tekenen van herstel te voelen. 

Pien’s herstel had niet alleen invloed op haarzelf, maar ook op haar familie. Haar opa kampte al meer dan dertig jaar met zware depressies en had uiteindelijk euthanasie toegewezen gekregen. Toch stelde hij die ingreep uit – omdat het nog niet goed ging met Pien. “Hij zei: ik ga pas als jij er weer bent.” Toen ze haar eetstoornis achter zich liet en weer ruimte voelde om te leven, liet ook hij los. “Dat raakte me diep. Hij gaf me het gevoel dat mijn herstel ertoe deed – niet alleen voor mij, maar voor iedereen om me heen,” vertelt Pien. 

De foto bij dit artikel is niet van Pien.

Niet meer maximaal: leven met ruimte voor imperfectie

Tegenwoordig voelt Pien zich vrij. Al meer dan twee jaar is ze hersteld, en sinds een jaar ervaart ze ook écht mentale vrijheid. Niet meer leven volgens een streng lijstje in haar hoofd, maar luisteren naar haar eigen lichaam en behoeftes. “Ik eet wanneer ik honger heb, wanneer ik zin heb. En dat is zó bevrijdend,” zegt ze.  

Ze is nu ervaringsdeskundige en zet zich in voor anderen bij haar oude therapieplek. Ook haar moeder heeft hierin een belangrijke rol: samen delen ze hun ervaringen, ieder vanuit hun eigen perspectief. Pien als iemand die een eetstoornis heeft doorgemaakt, en haar moeder als ouder van een kind met een mentale kwetsbaarheid. Ze willen andere gezinnen helpen begrijpen wat het betekent als iemand in het gezin worstelt met psychische problemen – en hoe je daar als ouder steunend, maar ook stevig in kunt staan. 

“Mijn moeder heeft veel meegemaakt,” vertelt Pien. “Zij weet hoe het voelt om aan de zijlijn te staan, machteloos toe te kijken én toch door te moeten.” Samen hopen ze taboes te doorbreken en steun te bieden aan zowel jongeren als ouders die in eenzelfde soort situatie terechtkomen. 

“Ik heb mezelf gevonden – en dat is precies goed zo.”

Pien weet inmiddels wat ze nodig heeft om in balans te blijven: routine, rust en ruimte voor imperfectie. “Ik ben nog steeds niet snel tevreden, dat zit ergens in mijn karakter. Maar ik laat de druk om perfect te zijn steeds vaker los. Een zes is soms ook gewoon prima.” 

De jarenlange strijd met haar eetstoornis heeft haar gevormd – niet alleen als persoon, maar ook als toekomstig psycholoog. Ze wil anderen helpen die zichzelf onderweg zijn kwijtgeraakt. “Herstel begint bij de beslissing om te willen veranderen. Ik heb die beslissing bewust genomen. Ik wilde weer léven.” 

Pien kijkt met kracht en openheid terug op haar moeilijkste jaren. Waar anderen misschien spijt of woede zouden voelen, ziet zij iets anders: groei. “Mijn moeder zegt weleens: ‘Ik had gewild dat je dit niet hoefde mee te maken.’ Maar ik had het niet willen missen. Het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben.” Een jonge vrouw die haar eetstoornis achter zich heeft gelaten. Die niet meer leeft volgens maximale grenzen of keiharde eisen, maar volgens haar eigen ritme. En dat maakt haar verhaal zó waardevol. 

Dit ervaringsverhaal is in samenwerking met Mediant geplaatst. lees meer ervaringsv erhalen op www.mediant.nl/mentaalverhaal